Thursday, March 7, 2013

ျငိမ္းေရ...



နင္ ဘယ္မွာလဲ သူငယ္ခ်င္း
ခုခ်ိန္ဆို နင္ တန္႔ၾကည္ေတာင္ေနာက္ထဲ
ေန၀င္သ
ြားတာကို ထုိင္ၾကည့္ေနမလား
ေရႊတိဂုံရင္ျပင္မွာ ဘုရားသမိုင္းကို
ဂ်ာမန္လို ေျပာေနမလား
ငါကေတာ့ ရန္ကုန္လမ္းမေတြထက္
နင့္ကို ေပ်ာက္ဆုံးခ့ဲရတယ္
နင္မရွိတ့ဲေနာက္ Sky Bistro ကို ငါ တစ္ခါပဲေရာက္တယ္
ငါတစ္ေယာက္တည္းေသာက္ရတ့ဲ espresso ဟာ
လိုတာထက္ ပိုခါးတ့ဲဒဏ္ ငါမခံႏိုင္ေတာ့လို႔ပါ ျငိမ္း
လူေတြက ငါ့ကို
“နာမည္က စိုးထိုက္ပဲလား” လို႔ ေမးတ့ဲအခါ
နင္ေပးခ့ဲတ့ဲနာမည္ကို ငါ စိတ္ထဲမွာ ေရရြတ္မိတယ္
ငါဟာ ခုထိ ရုးေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္ဆဲပါ ျငိမ္းေရ
ငါ့မွာ နင့္ဓာတ္ပုံမရွိဘူး
ငါ့မွာ နင့္ဖုန္းနံပါတ္လည္းမရွိဘူး
ငါ့မွာ နင္နဲ႔ပတ္သက္တာဆိုလို႔
နင္ေျပာျပခ့ဲတ့ဲ နားလည္မႈအေၾကာင္းပဲ ရွိတယ္ျငိမ္း
နင္ဟာ ငါ မေရးျဖစ္ေသးတ့ဲ ၀တၳဳထဲက
ဂ်ာမန္ဧည့္လမ္းညႊန္မေလးပါ
နင္ဟာ ငါ နိမ့္က်ေနတ့ဲအခ်ိန္ေတြမွာေတာင္
ငါ့ကို တန္ဖိုးထားခ့ဲတ့ဲ တစ္ဦးတည္းေသာသူပါ
လူေတြက နင္နဲ႔ငါ့ကို အတြဲလို႔ထင္ေနခ်ိန္မွာ
နင္က ငါ့ေပါက္တတ္ကရဟာသေတြကို ရယ္ေမာလို႔
ငါက နင့္ရဲ႕ ကေလးဆန္ဆန္ရယ္သံေတြကို သေဘာက်လို႔
ငါတို႔ ျဖဴစင္တာ နင္နဲ႔ငါ အသိဆုံးပါ သူငယ္ခ်င္းမရယ္
အခု ငါ အလကားေကာင္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ျငိမ္း
ငါ့ကို “နင္ အလကားေကာင္မဟုတ္ဘူး”လို႔
ေျပာေနက်နင္လည္း မရွိေတာ့ဘူး ျငိမ္း
ငါတို႔ ျပန္ေတြ႕ၾကပါဦးမလား
ရန္ကုန္ျမိဳ႕လမ္းေတြဟာ 

ငါ့အတြက္သိပ္က်ယ္ေနခ့ဲတယ္ ျငိမ္းေရ..။ ။

လူစိုး

No comments:

Post a Comment