Thursday, March 7, 2013

“ငါတို႔ေျပာတာၾကားရဲ႕လား”





စားျပီးျပီလား
၀ရဲ႕လား မၾကိဳက္ဘူးလား
ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေနေသးတ့ဲဘ၀ကို
ငါတို႔ မေက်နပ္ႏိုင္ၾကဘူး
ျပည့္စုံခ်င္တယ္ ပိုလွ်ံခ်င္တယ္
ငါတို႔က ငါတို႔အတြက္ပဲ စဥ္းစားတယ္
ငါတို႔ထဲက တျခားငါတို႔တေတြ
ဘယ္လိုေတြေနေနၾကသလဲ
ငါတို႔ မေတြး မေျပာ မၾကား မျမင္
သူတို႔လို႔သာ ျမင္ ၾကား ေျပာ ေတြး
သက္သက္သာသာေလးပဲ
တကယ္ဆို
ငါတို႔သုံးေယာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္က ငမြဲေတြတ့ဲ
ငါတို႔အားလုံးထဲက သန္းရွစ္ရာေလာက္ဟာ
စားရမ့ဲေသာက္ရမ့ဲဘ၀ ေရာက္ေနသတ့ဲ
ငါတို႔ကေလးေတြ ညဘက္ဆို
အေမွာင္ထဲမွာပဲ ေနရသတ့ဲ
ငါတို႔ကေလးေတြမွာ ေရးစရာေဘာပင္မရွိဘူးတ့ဲ
ကုမရတ့ဲေရာဂါ တျပဳံတမၾကီးပဲရွိသတ့ဲ
ငါတို႔အခ်င္းခ်င္း ခဏခဏရန္ျဖစ္ေနၾကသတ့ဲ
ငါတို႔မွာ ေနစရာရယ္လို႔မွ အေသအခ်ာမရွိ
ငါတို႔ အစားတစ္လုပ္ ေရတစ္မႈတ္အတြက္နဲ႔
အေ၀းၾကီးကို .... ေျခလ်င္သြားၾကရသတ့ဲ
ငါတို႔ ေျမဆီလႊာေတြ ေျခာက္ခန္းကုန္ျပီ
ငါတို႔ထြန္သြားေတြ တုံးကုန္ၾကျပီ
ငါတို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပ်က္သုဥ္းကုန္ျပီ
ငါတို႔မွာ ငါတို႔အတြက္ ဂ်ဳံနဲ႔ဆန္အျပင္
ဘာမွမေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးလား
ငါတို႔တတ္ထားတ့ဲ အတတ္ပညာေတြကို
ငါတို႔ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ပဲ သုံးၾကမွာလား
ငါတို႔ဟာ ငါတို႔ဆီကို ေရာက္ေအာင္မသြားၾကေတာ့ဘူးလား
ငါတို႔ျပႆနာေတြကို ငါတို႔မေျဖရွင္းၾကေတာ့ဘူးလား
ငါတို႔ဒုကၡေတြကို ငါတို႔မဖယ္ရွားၾကေတာ့ဘူးလား
ငါတို႔အတၱေတြက
               ငါတို႔ကို
                      အဆုံးသတ္ပစ္လိုက္မွာလား
ငါတို႔အိပ္မက္ေတြက
ငါတို႔ပုဂၢလိကစိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြက
ငါတို႔ထဲက တျခားငါတို႔တေတြရဲ႕ ပရိေ၀ဒေတြထက္
ပိုအေရးၾကီးေနတုန္းလား။      ။

လူစိုး

No comments:

Post a Comment